MP3-bestanden: hoe het werkt, en waarom het nog steeds overal is

Het gevolg is generatieverlies. Elke nieuwe codering past het model opnieuw toe op audio die er al doorheen is gegaan, en de tweede ronde neemt beslissingen op basis van schade in plaats van het oorspronkelijke signaal. Daarom levert een MP3 naar een hogere bitrate converteren niets op, en daarom is de juiste werkwijze altijd een verliesvrije master bewaren en daarvandaan coderen als je een nieuw formaat nodig hebt.

MP3 verloor technisch gezien al lang geleden — AAC verslaat het bij dezelfde bitrate, en Opus verslaat AAC, vooral bij spraak op lage bitrates. Het won op alomtegenwoordigheid. De patenten verliepen in 2017, hardwaredecoders werden ingebouwd in een hele generatie auto’s, spelers en telefoons, en het resultaat is een formaat dat speelt op dingen waar niets anders aan komt. Dat, en niets anders, is vandaag de reden om naar MP3 te converteren.

Twee praktische opmerkingen. Bitrate: 192 kbps is transparant genoeg voor de meeste muziek op gewone apparatuur, 320 kbps is het plafond dat de moeite waard is, en 128 kbps of lager is prima voor spraak. En naadloos afspelen: MP3-frames hebben een vaste grootte, dus encoders vullen begin en eind op, wat een hoorbare pauze geeft tussen nummers die in elkaar zouden moeten overlopen. Livealbums en dj-mixen hebben daar last van; later ontworpen formaten bevatten de informatie over die opvulling die nodig is om haar weg te halen.