JPG-bestanden: wat de compressie eigenlijk doet

Het verklaart ook generatieverlies. Elke keer opslaan kwantiseert een afbeelding die al gekwantiseerd was, dus artefacten stapelen zich op: de zwakke rimpeling rond harde randen wordt sterker, en vlakke delen krijgen de blokkerige vlekken die een vaak opgeslagen afbeelding verraden. Een JPG bewerken en herhaaldelijk opslaan is de meest gebruikelijke manier waarop mensen ongemerkt hun eigen foto’s vernielen. Converteer eerst naar PNG als je over meerdere sessies aan een afbeelding gaat werken.

JPEG heeft geen alfakanaal, dus transparantie is niet alleen niet ondersteund — er is geen plek om haar op te slaan. Elke conversie naar JPG moet beslissen wat transparante pixels worden, en deze site vult ze met wit, wat goed is voor een foto op een lichte pagina en fout voor een logo. Bij normaal gebruik heeft het ook 8 bits per kanaal, en daarom krijgen verlopen in een JPG soms banden waar een bron van 16 bit die niet had.

Over de namen: .jpg en .jpeg zijn hetzelfde formaat, en de versie met drie letters is een overblijfsel van de beperkingen voor bestandsnamen in MS-DOS. Wat tussen JPG-bestanden echt verschilt, is de verpakking van de metadata — JFIF, EXIF of beide — met camera-instellingen, oriëntatie en vaak gps-coördinaten. Converteren via de canvas van een browser, zoals deze site bij beeldwerk doet, gooit dat allemaal weg: een privacyvoordeel, al betekent het dat het oriëntatielabel op de pixels wordt toegepast in plaats van bewaard.