JPG dosyaları: sıkıştırma gerçekte ne yapar

Nesil kaybını da açıklar. Her kayıt, zaten nicemlenmiş bir görseli yeniden nicemler; böylece bozulmalar birikir: keskin kenarların çevresindeki hafif halkalanma güçlenir, düz alanlarda da defalarca yeniden kaydedilmiş bir görseli ele veren bloklu beneklenme ortaya çıkar. Bir JPG’yi düzenleyip tekrar tekrar kaydetmek, insanların kendi fotoğraflarını sessizce mahvetmesinin en yaygın yoludur. Bir görsel üzerinde birkaç oturum boyunca çalışacaksanız önce PNG’ye dönüştürün.

JPEG’in alfa kanalı yoktur; yani saydamlık yalnızca desteklenmiyor değildir — onu koyacak bir yer yoktur. JPG’ye yapılan her dönüştürme, saydam piksellerin neye dönüşeceğine karar vermek zorundadır ve bu site onları beyazla doldurur; bu, açık renkli bir sayfadaki fotoğraf için doğru, bir logo için yanlıştır. Ayrıca olağan kullanımda kanal başına 8 bittir; 16 bitlik bir kaynakta olmayan bantlanmanın bir JPG’deki renk geçişlerinde bazen görünmesinin nedeni budur.

Adlandırma konusunda: .jpg ve .jpeg aynı biçimdir; üç harfli sürüm MS-DOS’un dosya adı sınırlarından kalmıştır. JPG dosyaları arasında gerçekte değişen, meta veri sarmalayıcısıdır — JFIF, EXIF ya da ikisi birden — ve bu sarmalayıcı kamera ayarlarını, yönlendirmeyi ve çoğu zaman GPS koordinatlarını taşır. Bu sitenin görsel işlerinde yaptığı gibi tarayıcı canvas’ı üzerinden dönüştürmek bunların hepsini atar: bu bir gizlilik avantajıdır, ancak yönlendirme etiketinin korunmak yerine piksellere uygulanması anlamına gelir.