Pliki WebP: dlaczego sieć je serwuje, a Twoje programy nie chcą ich otwierać

Dlatego strony go serwują i dlatego ciągle trafiają Ci się pliki, których nie możesz otworzyć. Luka w obsłudze nie dotyczy przeglądarek — Chrome, Firefox, Safari i Edge czytają WebP od lat — tylko całej reszty. Edytory obrazów były powolne, procesy druku się tym nie zajęły, pakiety biurowe są w tyle, starsze telefony nie potrafią, a formularze przesyłania napisane dekadę temu od razu odrzucają to rozszerzenie. Kliknięcie prawym przyciskiem obrazu na nowoczesnej stronie i dostanie pliku .webp, którego Twój program nie tknie, to dziś zwyczajne doświadczenie.

Konwersja z WebP jest więc typowym kierunkiem, a wybór formatu docelowego wynika z treści. JPG dla zdjęć, gdy plik ma być mały i powszechnie czytelny. PNG, gdy obraz ma przezroczystość albo zamierzasz go edytować. Oba to kodowanie drugiej generacji, jeśli WebP był stratny — a większość w sieci jest — więc konwertuj z największej wersji, jaką możesz zdobyć, a nie z miniatury.

Konwersja do WebP ma sens przy wszystkim, co serwujesz sam. PNG z płaską grafiką może zmniejszyć się dziesięć lub dwadzieścia razy z zachowaną przezroczystością; w jednym naszym teście PNG o rozmiarze 76 KB stał się plikiem WebP o rozmiarze 3,5 KB. Pamiętaj, że WebP tworzony przez tę stronę jest przy domyślnej jakości stratny — pracę wykonuje koder Twojej przeglądarki i zawiera ten sam układ co JPEG.