Pliki HEIC: dlaczego zdjęcia z iPhone’a się nie otwierają i co z tym zrobić

Powodem jest rozmiar. Zakodowanie zdjęcia jak klatki kluczowej wideo przechowuje je w mniej więcej połowie miejsca, którego JPEG potrzebuje przy podobnej jakości, co ma znaczenie w telefonie robiącym tysiące zdjęć. HEIF mieści też to, czego JPEG nie potrafi: kilka obrazów w jednym pliku dla serii i Live Photos, mapy głębi dla trybu portretowego, przezroczystość i 10-bitowy kolor. Duże zdjęcia są przechowywane jako siatka kafelków, które przeglądarka obrazów składa z powrotem.

Ceną jest zgodność. HEVC jest objęty patentami wymagającymi opłat licencyjnych, więc obsługa poza Apple pojawiała się powoli. Windows wyświetla HEIC dopiero po zainstalowaniu rozszerzeń ze sklepu Microsoft Store, z których jedno jest płatne; Chrome i Firefox w ogóle go nie dekodują; a wiele formularzy przesyłania, usług drukowania i starszych programów od razu odrzuca taki plik. iPhone przy niektórych sposobach udostępniania automatycznie konwertuje na JPG, ale nie przy wszystkich, a zdjęcie skopiowane kablem lub przez synchronizację z chmurą zwykle przychodzi jako HEIC.

Niezawodnym rozwiązaniem jest konwersja. JPG to cel dla zdjęcia, które musi otwierać się wszędzie — wychodzi mniej więcej dwa razy większy niż HEIC. PNG pasuje do zdjęcia, które zamierzasz edytować, albo do takiego z przezroczystością, przy rozmiarze kilka razy większym. Tutaj dekodowaniem zajmuje się libheif, referencyjny dekoder, działający w Twojej przeglądarce jako WebAssembly, więc zdjęcia zostają na Twoim urządzeniu; przekonwertowana kopia nie zawiera lokalizacji ani metadanych aparatu.